ابزارهای توسعه¶
ویرایشگرهای جایگزین¶
OmarOS به‌طور پیش‌فرض با Neovim ارائه می‌شود، اما اگر چیزی رایج‌تر و آشناتر می‌خواهید، می‌توانید منوی OmarOS (Super + Space) را اجرا کنید و گزینه‌های زیر نصب > Editor را ببینید. در آنجا VSCode، Cursor، Zed، Sublime Text، Helix، Vim و Emacs فهرست شده‌اند. اگر آنچه را که دنبالش هستید پیدا نکردید، به نصب > Package سر بزنید و ببینید آیا در یک بسته Arch هست یا نه (و اگر نبود، نصب > AUR را امتحان کنید تا AUR را بررسی کنید).
ویرایشگر اصلی vi هم از همان ابتدا در دسترس است. برای ویرایش یک فایل در ترمینال، vi filename را اجرا کنید.
تطبیق تم برای VSCode، Cursor، VSCodium و Helix ارائه می‌شود.
می‌توانید ویرایشگر پیش‌فرض کل سیستم را در تنظیمات > Defaults > Editor تنظیم کنید.
محیط¶
OmarOS از راه‌اندازی انواع و اقسام محیط‌های توسعه از طریق بخش نصب > Development در منوی OmarOS (Super + Space) پشتیبانی می‌کند. البته Ruby on Rails را آنجا پیدا می‌کنید، اما هر سه زمان‌اجرای اصلی JavaScript (Node.js، Bun، Deno) و همچنین چارچوب‌های محبوب PHP مانند Laravel و Symfony را هم پیدا می‌کنید. آه، و Go، Rust، Python، Java، Elixir (همراه با Phoenix)، .NET، OCaml، Zig، Clojure و Scala هم هستند. گزینش بسیار گسترده‌ای است!
اکثر این محیط‌ها توسط Mise مدیریت می‌شوند. این ابزاری است که به شما اجازه می‌دهد چندین نسخه از یک زبان برنامه‌نویسی را روی یک دستگاه نصب و اجرا کنید. مانند rbenv یا rvm برای Ruby یا virtualenv برای Python است، اما برای کلی محیط مختلف کار می‌کند.
برای نصب، مثلاً، Ruby، باید mise use -g ruby را اجرا کنید، که هم Ruby را نصب می‌کند و هم آن را به‌عنوان پیش‌فرض سراسری تنظیم می‌کند. یا، اگر پروژه شما یک فایل .ruby-version دارد، می‌توانید فقط mise i را در ریشه آن پروژه اجرا کنید.
Docker¶
Docker به‌سختی نیازی به معرفی دارد. به شما اجازه می‌دهد کانتینرهای ایزوله اجرا کنید، و OmarOS هر آنچه برای اجرای خوب آن لازم است نصب می‌کند، از جمله خود Docker و Docker Compose.
به‌طور پیش‌فرض کاربر شما در گروه docker نیست. آن گروه در واقع root بدون گذرواژه است — هر چیزی در آن می‌تواند docker run -v /:/host را اجرا کند و دستگاه را تصاحب کند — پس یک اسکریپت یا وابستگی سرکش که به‌عنوان شما اجرا شود، در غیر این صورت فقط یک دستور با root فاصله خواهد داشت. پس در خط فرمان، Docker را با sudo اجرا می‌کنید (sudo docker ps، sudo docker compose up)، و ابزارهای گرافیکی که با دیمون صحبت می‌کنند — ماشین مجازی Windows — وقتی به آن نیاز دارند، درخواست مجوز می‌کنند. اگر راحتی راه‌اندازی بدون گروه را می‌خواهید و بده‌بستان آن را درک می‌کنید، آن را از تنظیمات > Security > Sudoless Docker فعال کنید (یا omaros-setup-security-sudoless-docker را اجرا کنید)، که پس از یک هشدار شما را به گروه docker اضافه می‌کند؛ آنگاه docker ساده و نام مستعار d دوباره بدون sudo کار می‌کنند.
می‌توانید پایگاه‌های داده رایج برای توسعه محلی در Docker را با استفاده از نصب > Development > Docker DB در منوی OmarOS راه‌اندازی کنید.
GitHub CLI¶
GitHub CLI به شما اجازه می‌دهد با حساب GitHub خود احراز هویت کنید و با استفاده از آن مخازن خصوصی را کلون کنید. این ابزار به‌عنوان یکی از استاب‌های mise با بارگذاری تنبل سیم‌کشی شده است، پس اولین باری که gh را اجرا می‌کنید، خودش نصب می‌شود. برای احراز هویت، gh auth login را اجرا کنید. آنگاه می‌توانید مخازن خصوصی را با استفاده از gh repo clone org/repo چک‌اوت کنید.
همچنین می‌توانید کلی عملیات GitHub دیگر را با استفاده از این دستور انجام دهید. فقط gh را اجرا کنید تا هر آنچه ممکن است ببینید.
یک استاب با نصب تنبل برای ghui هم برای مدیریت pull requestهای شما در یک TUI وجود دارد. و lazygit از پیش نصب شده است، اگر دوست دارید خود git را هم از یک TUI برانید.